سپـﯦـــددشـﭠـــ سراﮮهمـﮧ

خاطرم نیست چگونه چادری شدم! از جنس کتیبه های " یا زهرا "ی هیأتمان خوشم می آمد... ...

خوشه خوشه نگاه... از جنس پاکی های روزگار... کودکانه های شفافی که آب در مقابلشان سرخم می کرد... آشار نجابت بود آنروزها... و مزرعه های صداقت راستی درو می کردند... بهشت دیروز ها جهنم امروز هاست... مثل غریبی که غربت دیوانه اش کرده است... معلق میان آسمان و زمین ایستاده ایم... پر از وهم و ترس... دلهره این چیز آن چیز... این چه زندگیست؟؟؟!!! انگار که هستیم ولی... و اینها شعار نیست... تراژدی نیست... بلکه حقیقت تلخ زندگیست... با وجود اینها باز هم می توان ماند... من می گویم می شود.. شما را نمی دانم.......